Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

Print Friendly Version of this pageΕκτύπωση Get a PDF version of this webpageσε PDF
Κεραυνός  εν  (αν)Αι(ρυ)θρία     
του  Θύμιου  Γεωργόπουλου  

Ο  «χρυσός»   και  οι  «σκουριές»

Το μπόι μετριέται με το ήθος.  Πάντα καθ’ ύψος.  Από την άλλη, η  αήθης συμπεριφορά  προσμετράται  με υπόγεια. Εις  βάθος υπολογισμός, έως και τα έγκατα  του απύθμενου σκότους.
Βεβαίως μην φανταστεί κανείς ότι είναι πάντα εύκολος ο διαχωρισμός και η αληθής  κατάταξη, ιδιαίτερα όταν (απολύτως σκόπιμα) συγχέεται η έννοια  του «χρηστού» με αυτή του «χρήσιμου». 
Για πάρα πολλά χρόνια, πάνω σ΄αυτή την λογική, δομήθηκε ένα στρευλό «σύστημα αξιών» και νουθετήθηκαν μ’ αυτό  γενεές Ελλήνων, ειδικότερα στην μεταπολεμική περίοδο.  Πρώτα οι δάσκαλοι και μετά οι γονείς παρότρυναν τους νέους να γίνουν «χρήσιμοι άνθρωποι για την κοινωνία», εννοώντας   βεβαίως   να  γίνουν  «πηθείνια  όργανα  του  συστήματος»,  που  -ωσαύτως-   θα έχουν  έτσι  σίγουρη ανταμοιβή.  Με το αζημίωτο δηλαδή.  
Ενώ, όλοι θυμόμαστε, συχνά να αποτρέπουν (τους «άμυαλους» νέους) από τις αναγκαίες, ειλικρινείς και  αμετακίνητες τοποθετήσεις τους, ως  απολύτως ουτοπικές και άκρως επίκίνδυνες. Συνήθεις φράσεις  -για την περίσταση-  ήταν: «Μην πας με τον Σταυρό στο χέρι», «Βάλε νερό στο κρασί σου», «Τους όρθιους  βρίσκουν τα βόλια», «Μην τραβάς γροθιά στο μαχαίρι» και «Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο;  Όλοι οι άλλοι που πήγαν με το ρεύμα τι είναι, ηλίθιοι;».
Για πρώτη φορά, στο επίπεδο της εγχώριας κεντρικής πολιτικής σκηνής, οι κανόνες άλλαξαν, οι όροι του κλάσματος αντιστράφηκαν (ήρθαν τα πάνω κάτω) και οι προθέσεις,  από όλες τις πλευρές της Βουλής, έγιναν  σαφείς και διάφανες, ενώ οι πρώην «βασιλείς» (και οι νεόκοποι βαστάζοι τους) παρέμειναν απολύτως  γυμνοί.  Προς τούτο λοιπόν ήταν οπωσδήποτε  χρήσιμη και εξαιρετικά διδακτική,  η διαδικασία  της τριήμερης  παρουσίασης των προγραμματικών δηλώσεων και της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης.
Όχι μόνο το περιεχόμενο των λεγομένων, αλλά και η γλώσσα του σώματος των βασικών  κυρίως  αγορητών,  εξέπεμψαν αυτό που οι Έλληνες ζουν περίτρανα για πέντε χρόνια και απέρριψαν σθεναρά  στις πρόσφατες εκλογές.
Γι’ αυτό και ο Πρωθυπουργός τόνισε: «Οι προκάτοχοι μου επέλεξαν άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα να κάνουν μετεκλογικά.  Σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω και να μείνω συνεπής στις δεσμεύσεις μου».
Από την άλλη οι προκάτοχοι του, την ώρα που μιλάνε για «Εθνική προσπάθεια και συνεννόηση» λειτουργούν ως 5η φάλαγγα των δανειστών προειδοποιώντας για «ανυπολόγιστες καταστροφές και πορεία στα βράχια» αν δεν γίνει αποδεκτή η «αλά Βερολίνο διαπραγμάτευση», αγνοώντας την λαϊκή θέληση που (όπως την κατέγραψε η ALCO) κατά 91,1% επιθυμεί όλα τα κόμματα να στηρίξουν την διαπραγμάτευση της Κυβέρνησης, ενώ το 79,2% έχει θετική γνώμη για τις  διακηρυγμένες θέσεις της  και την στάση που εκπορεύεται από αυτές.
Βέβαια οι δανειστές εκτός από τους πολιτικούς τους φίλους, ως 5η φάλαγγα, χρησιμοποιούν και διάφορους πρόθυμους «διανοούμενους».
Έτσι, ο αγαπητός μου φίλος Στέλιος Ελληνιάδης πρόσφατα έγραψε: «Τι καλό, άραγε, βρίσκουν οι δικοί μας διανοούμενοι στους πολιτικούς που λυμαίνονται τη χώρα; Υπάλληλοι διεθνών τοκογλύφων, γλείφτες των ξένων, τσιράκια των εργολάβων, γιοί και κόρες κομματαρχών, αγράμματοι, εθνικιστές και τραμπούκοι ακροδεξιοί, συνθέτουν την κάστα της εξουσίας. Είναι οι ίδιοι που κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία 40 χρόνια χωρίς κανένας να τους εμποδίσει. Είναι οι καταστροφείς της Ελλάδος. Και η βρώμα από την σήψη τους είναι ανυπόφορη.  Ανυπόφορη σκατίλα.  Φαίνεται όμως ότι…..ο Τάκης  Θεοδωρόπουλος, η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Γιάννης Σμαραγδής, ο Χρήστος Χωμενίδης και οι όμοιοι τους, δεν έχουν πια ούτε όσφρηση».
Γι’ αυτό,   οι σκυμμένοι  προβάλλονται πάντα ως ατόφιος «χρυσός»,  και όλοι οι  όρθιοι  σαν τις  μαύρες «σκουριές».

0 σχόλια